ANDRÉ VAN DER LINDEN brengt een lyrische beweging in zijn sculpturen die hem onmiddellijk herkenbaar maakt. Met brons of staal ondersteunt hij gegoten glaselementen die ogen als eigenzinnige vruchten. In ‘Hemel en Aarde’ tracht hij het universum te vatten in een driehoek van schijnbaar gloeiend glas. ‘Jeanne d’Antifa’ toont opaliserend gegoten glas, ondersteund door stalen staven die als een haardos fungeren. In ‘Klacht’ verbeeldt hij het universele recht in azuurblauw glas, gedragen door slierten metaal die zich aan de basis bewust niet volledig sluiten, als metafoor voor het gegeven dat niet alles volledig bereikbaar hoeft te zijn.