Jean François Lemaire.  ° 1960 Saint-Dizier (FR)

Wij ontdekten het werk van Lemaire via de glaskunstenaar Jean Claude Ourdouillie, met wie hij behoort tot de grote namen van de Franse glaskunst. Beide kunstenaars delen een verwante techniek en een gemeenschappelijke fascinatie voor glas als drager van licht en diepte, maar hun beeldtaal loopt sterk uiteen: waar Ourdouillie naar helderheid en transparantie zoekt, kiest Lemaire voor lagen, textuur en een bijna geologische gelaagdheid.

Dat wordt onmiddellijk duidelijk in “L’Écume du Temps”. Het werk trekt de blik naar binnen, in oceanografische lagen die zich opstapelen als sedimenten van tijd. Ultramarijn versmelt met algroene slierten tot een oppervlak dat doet denken aan lapis lazuli, een steen die zijn geheimen pas vrijgeeft na lang en aandachtig kijken. Er schuilt iets geologisch in dit werk, alsof Lemaire niet zozeer glas bewerkt als wel een stuk aarde heeft blootgelegd dat miljoenen jaren onder de oppervlakte verborgen lag.

In ‘Renaissance’ verlegt Lemaire de focus. Glas en brons gaan hier met elkaar een dialoog aan, twee materialen met een volledig andere aard, temperatuur en gewicht, die toch tot één samenhangend geheel versmelten. Het resultaat oogt moeiteloos, maar verraadt een vakmanschap dat slechts ontstaat na decennia ervaring met de grillen van gesmolten glas.

Samen vormen deze werken een eerlijk portret van een kunstenaar die, ondanks zijn gevestigde reputatie, nog altijd op zoek blijft naar wat het materiaal hem nog niet heeft laten zien.